ಕ್ಷೀರಸಾಗರದ ಮಥನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಗರದಿಂದ ಪಾದುರ್ಭೂತಳಾದ ಸಕಲ ವೇದಗಳಿಗೆ ಅಭಿಮಾನಿನಿಯಾದ ರುಮೆಯು ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೋಪ, ಕಾಮ, ಪಾರತಂತ್ರ್ಯ ಮೊದಲಾದ ದೋಷಗಳನ್ನೂ, ಗುಣಗಳ ನ್ಯೂನತೆಯನ್ನೂ ಕಂಡಳು. ಆದರೆ ಶ್ರೀಹರಿಯು ಅವ್ಯಭಿಚಾರಿ (ಬೇರೆಕಡೆ ಇಲ್ಲದ) ಸದ್ಗುಣಗಳ ನಿಧಿ ಹಾಗೂ ನಿರ್ದೋಷನಾದ ಸುಮಂಗಲ ಪುರುಷೋತ್ತಮನೆಂದು ಗುರುತಿಸಿ ಆತನನ್ನೇ ಪತಿರೂಪದಲ್ಲಿ ವರಿಸಿದಳು. ವೇದ ಹಗೂ ಅದರ ಅಭಿಮಾನಿನಿಯಾದ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಒಂದೇ ಆಗಿದೆ.
        ಆದುದರಿಂದ ಸಕಲ ವೇದಗಳೂ ಶ್ರೀಹರಿಯನ್ನೇ ನಿರ್ದೋಷ ಗುಣ ಪೂರ್ಣನಾದುದರಿಂದ ಸರ್ವೋತ್ತಮನೆಂದು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿವೆ ಎನ್ನುವ ಮಾತಿಗೆ, ವೇದಾಭಿಮಾನಿನಿಯಾದ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ವಿಮರ್ಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಿದ ನಾರಾಯಣನ ಆಯ್ಕೆಯೇ ಜ್ವಲಂತ ನಿದರ್ಶನ. ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ಮಾಡಿದ ವಿಮರ್ಶಾಪೂರ್ವಕವಾದ ಶ್ರೀಹರಿಯ ಆಯ್ಕೆಯು ಭಾಗವತದ (೮-೭-೧೮,೨೨) ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲಿಖಿತವಾಗಿದೆ.